Acht dagen racen op zonne-energie door de Verenigde Staten, temperaturen van boven de 40 graden in de cockpit en uiteindelijk een tweede plaats.
Voorburger Bas van der Meer en Mike Kuijper uit Voorschoten beleefden een bijzondere zomer met het Delft Solar Team. In Midvliet Actueel vertelden de twee TU-studenten over hun deelname aan de American Solar Challenge en de soms loodzware omstandigheden onderweg.
Voor het Delft Solar Team was het de eerste deelname aan de Amerikaanse zonnerace. Van der Meer en Kuijper reden als coureurs in Nuna 13S, de zonneauto van het studententeam van de TU Delft.
De American Solar Challenge is geen traditionele race waarbij alleen telt wie als eerste een finishlijn passeert. De wedstrijd duurt acht dagen en draait om het afleggen van zoveel mogelijk geldige kilometers. Naast de vaste route kunnen de teams op verschillende plaatsen extra rondes rijden om hun totaal te vergroten.
Delft kwam uiteindelijk uit op ruim 4.000 officiële kilometers en eindigde als tweede in de Single-Occupant Vehicle-klasse, achter het Belgische team van KU Leuven.
Bas (midden) en Mike (r) in Midvliet Actueel.
Alles draait om efficiëntie
De zonneauto waarmee Van der Meer en Kuijper reden is volledig ontworpen om zo efficiënt mogelijk met energie om te gaan. Het Delft Solar Team begon daarbij niet vanaf nul. De bestaande auto werd het afgelopen jaar verder verbeterd.
‘We hebben aan het begin van het jaar gekeken: wat kunnen we nog doen om ervoor te zorgen dat we verder en harder kunnen rijden?’, vertelde Kuijper in Midvliet Actueel. Bij zo’n zonneauto telt vrijwel alles mee. Het grote zonnepaneel moet zoveel mogelijk energie leveren, terwijl gewicht en luchtweerstand juist zo laag mogelijk moeten blijven. Ook bij onderdelen als de motor en bekabeling zoeken de studenten voortdurend naar de meest efficiënte oplossing.
Volgens de twee laat hun deelname vooral zien hoeveel met zonne-energie mogelijk is. ‘We hebben uiteindelijk acht dagen lang gereden zonder een druppel benzine’, aldus Van der Meer. ‘Het merendeel van de race reden we gewoon op de snelheidslimiet en we hadden energie over.’
Niet morgen op de oprit
Dat betekent volgens de studenten niet dat een auto zoals Nuna binnenkort als gewone gezinsauto voor de deur staat. Het Delftse voertuig is gebouwd voor één coureur en volledig gericht op maximale efficiëntie.
Binnen de American Solar Challenge rijden echter ook auto’s in een klasse waarin meerdere personen mee kunnen. Daarbij telt naast de afgelegde afstand ook de praktische bruikbaarheid van het voertuig mee. Volgens Van der Meer en Kuijper laten juist die auto’s beter zien hoe technieken uit zonneracers in de toekomst in gewone personenauto’s kunnen worden toegepast.
Een volledig met zonnepanelen bedekte personenauto zien ze op korte termijn niet direct doorbreken. Een zonnepaneel als aanvulling op het bestaande elektrische systeem kan volgens hen op langere termijn wel interessant zijn.
Boven de 40 graden in de cockpit
De techniek werd tijdens de wedstrijd stevig op de proef gesteld, maar hetzelfde gold voor de coureurs. Om de luchtweerstand zo klein mogelijk te houden is de zonneauto vrijwel afgesloten. Airconditioning zou extra energie kosten en ontbreekt daarom.
Daardoor kon de temperatuur in de cockpit volgens Van der Meer gemakkelijk oplopen tot 42 of 43 graden. Een coureur zit dan soms twee uur achter elkaar in de brandende zon, terwijl de concentratie volledig bij het rijden moet blijven. Voor de Voorburger ging het tijdens een van de ritten bijna mis. Hij had nog weinig ervaring met rijden onder zulke extreme omstandigheden en had vooraf te weinig gedronken en onvoldoende zout en elektrolyten binnengekregen. ‘Op een gegeven moment zegt je lichaam: dit wordt hem niet meer’, vertelde hij. Op zo’n moment moet een coureur zelf op tijd de grens trekken. ‘Voordat je flauwvalt terwijl je aan het rijden bent, want je rijdt wel gewoon bijna 100 kilometer per uur.’
Niet alleen de hitte in woestijnachtig gebied maakte het zwaar. Op een ander deel van de route kregen de coureurs te maken met een zeer hoge luchtvochtigheid, waardoor zweten nauwelijks nog hielp om het lichaam af te koelen.
Strafkilometers beslissen strijd om winst
Ondanks de zware omstandigheden bleef Delft lange tijd in de race voor de eindoverwinning. De strijd met het Belgische KU Leuven was bijzonder spannend. De Delftse studenten legden zelfs iets meer extra kilometers af, maar kregen tijdens de wedstrijd meer strafkilometers. Die worden bijvoorbeeld opgelegd bij overtredingen van het wedstrijd- of verkeersreglement.
Volgens Kuijper speelde daarbij mee dat Delft voor het eerst aan deze Amerikaanse wedstrijd deelnam en vooraf niet op ieder punt duidelijk was hoe regels in de praktijk werden geïnterpreteerd. De ploeg probeerde bijvoorbeeld vooraf duidelijkheid te krijgen over de toegestane snelheid. Uiteindelijk maakten de straffen het verschil. KU Leuven won de klasse, Delft eindigde als tweede. Officieel werd voor Delft 2.535,5 mijl, ruim 4.080 kilometer, meegeteld. De Belgen kwamen na verrekening van de wedstrijdresultaten en straffen uit op 2.671,2 mijl.
Luister het hele gesprek met Bas en Mike (ook over hun aansluitende vakantie in Peru) terug in de podcast van Midvliet Actueel: Bas en Mike racen op zonne-energie naar zilver in Amerika
Lees ook: Bas van der Meer uit Voorburg (Delft Solar Team) pakt zilver in American Solar Challenge
Bekijk hier de aftermovie van de race van het Delft Solar Team;
{youtube} SM3Io4zh2Ws?si=hsIxgwBnrCQdtk9d{/youtube}
Bron aftermovie: YouTube Delft Solar Team
Door: Karin van der Spek
